Achtergrond en toepassingen van storytelling

Achter de titels hieronder worden het ontstaan en de laatste ontwikkelingen beschreven.
Scrol, onderzoek en leer van ervaringsverhalen en zingevingsverhalen van collega’s, opdrachtgevers en wetenschappers.

De geschiedenis van Stories of Change

Stories of Change vandaag

Duurzaam sociale verandering

Het verhaal hierachter


Suzanne Tesselaar startte Stories of Change, na het verschijnen van de tweede druk van Storytelling Handboek. De 10 jaar daarvoor werkte zij als strategisch communicatie consultant met verhalen en storytelling, voor verschillende opdrachtgevers. Na het afronden van haar voor de studie Master of Corporate Communication (2005) besloot zij zich volledig toe te leggen op storytelling. Zij werkt met wetenschappers aan het onderzoeken en beschrijven van de unieke methodiek die zij in de loop der jaren, met pm 30 opdrachtgevers, heeft ontwikkelt. Suzanne beschrijft het mobiliserende effect van in wetenschappelijke tijdschriften en onderbouwt de kracht van storytelling o.a. in haar proefschrift (WUR verwacht 2015). Als gastdocent deelt zij haar kennis en bevindingen over de dynamiek van storytelling in transities en veranderingen, nationaal en internationale op universiteiten en hogescholen. Ondertussen groeit de vraag vanuit de markt storytelling als interactieve interventie methodiek en verschuift haar aandachtsgebied van communicatie naar veranderkunde. Praktijkmens in hart en nieren, werkt Suzanne het liefste in en met organisaties aan het leggen van verbindingen tussen doelen en cultuur, management en medewerkers, cliënten en bedrijf etc. En daarmee komt de dialoog en betrokkenheid op gang zodat de organisatie één gedeeld verhaal wordt dat zich verspreid als een sociale epidemie.

In haar praktijk werkt Suzanne met als management consultant voor opdrachtgevers in verandering, transitie en voor onderzoek. Omdat zij gelooft, en bewezen heeft, dat veranderingen het beste in dialoog kunnen plaatsvinden, werkt Suzanne samen met directie, management èn met medewerkers. Als ervaringsdeskundige en onderzoeker wordt zij regelmatig gevraagd voor presentaties en workshops in binnen en buitenland. Zij werkt, onder de naam Stories of Change, voor middelgrote en grote organisaties. Haar methodiek is net zo simpel toepasbaar als effectief en door storytelling als verbinding van organisatiestructuur en cultuur te gebruiken, worden organisaties effectiever en accountable. Tegelijkertijd leren bestuurders en medewerkers anders te luisteren. Daarmee gaan ze de kracht en het plezier van verhalen herkennen en gebruiken. Gaandeweg de opdracht veranderen zij zelf ook.


Een leider vertelt:

Op dit ogenblik zijn er nog altijd miljoenen mensen hiv-geïnfecteerd. En elke dag in de westerse wereld worden 50 duizend in Europa, 50 duizend in de Verenigde Staten nieuw geïnfecteerd en er sterven wereldwijd nog 1,3 miljoen aan aids. Per jáár. Dus dat is reuze. Moet je even nadenken: als dat ene pilletje inderdaad de oplossing was, dan zouden we vandaag niet spreken over 1,3 miljoen doden en over nieuwe infecties. Dus het is een déél van een oplossing. En het is inderdaad als je elke dag dat pilletje neemt en je hebt toegang tot dat pilletje, heb je een oplossing, op voorwaarde dat je met de gedachte kan leven in de komende 30 jaar, 40 jaar, zolang dat je leeft, elke dag dat pilletje moet nemen. Als je met aids patiёnten spreekt, met ‘naam’ bijvoorbeeld, die bij ons werkt, die slikt sinds de jaren tachtig die pillen en die zegt: het zit me tot híer. En soms denkt hij: zou ik niet liever sterven? Want het gaat om veel meer dan dat pilletje. Met dat pilletje weet je, ik heb een besmettelijke ziekte die ik nѐt de kop kan indrukken, maar als ik met dat pilletje stop, die opflakkert en me onmiddellijk opbreekt. En als dat pilletje niet meer werkt ben ik ook dood, want resistentie hangt als een zwaard van Damocles boven je hoofd. Dat gevoel van een aidspatiёnt, van ik hang van dit pilletje af en als ik stop met dat pilletje ga ik dood, en dan infecteer ik mensen, en dat stigma, van vies, mensen met afschuw. En in Afrika gaat dat veel verder. We waren daar en zagen jonge meisjes, 15 tot 19 jaar, allemaal geïnfecteerd. En dan vroegen we: waarom gebruikten jullie geen condoom? Ja dat gaat niet met een Afrikaanse man. En wat doen jullie nu, nemen jullie aidstherapie? Nee, dat gaat ook niet, want als mijn vrienden dat zouden zien dat ik pillen neem, dan willen ze niet meer met mij. En ik ben jong, het gaat goed, ik ben wel geïnfecteerd, maar dat is een zorg voor later. Zolang je geen vaccin hebt, kan je op die adolescenten niet inwerken. Híer is het moeilijk om met adolescenten te werken, in Afrika is dat precies hetzelfde. Die denken: ik ben onsterfelijk.

Dus vandaar dat een vaccin heel belangrijk is. Dat ene pilletje dat is fantastisch, maar verder komen we niet in het aidsverhaal. In het hepatitisverhaal is er ook dat ene pilletje, met dat grote verschil dat dát ene pilletje in zes weken hepatitis doodt.
Dus ja, we willen dat verhaal vertellen van dat ene pilletje, maar we doen dat op andere virussen. Hiv, applaus, goed gedaan, maar we zitten daar vast en een vaccin is de énige oplossing..

Tijdens een haar opdrachten werkte Suzanne met dokters, ziekenhuizen en farmabedrijven en kwam in aanraking met de passie van medewerkers en leiders. Dit motiveerde haar om de kennis en ervaring die zij heeft in gedragsbeïnvloeding met een eenvoudige methode, toe te passen om een project op te tuigen, waarin zij een duurzame bijdrage kan leveren aan het terugdringen van de verspreiding van infectieziekten. Vooral voor lage lonen landen duurt het vinden van een vaccin veel te lang. In de tussentijd kan storytelling een bijdrage leveren als narrative based medicine (Trisha Greenhalgh 1999>). www.eu.wiley.com Hiervoor zoekt Suzanne samenwerking met organisaties, wetenschappers, praktijkmensen, dokters en collega’s binnen en buiten Europa. De verspreiding van infectieziekten in bijvoorbeeld Afrika, vertoond gelijkenissen aan het verspreiden van verhalen waarmee een sociale epidemie kan worden veroorzaakt. Die epidemie kan door dokters, verpleegkundigen en maatschappelijk werkers worden aangewakkerd om de houding van patiënten te beïnvloeden. Hierdoor kan de verspreiding van bijvoorbeeld HIV, gestopt of in elk geval positief beïnvloed worden. Het vooronderzoek zal in Europa plaatsvinden en zodat de methodiek onderbouwd, beschreven en gemakkelijk toepasbaar wordt. Daarna worden 3 proefprojecten in Afrika opgezet waar studenten de toepasbaarheid en het effect van de methodiek, in het veld, gaan bekijken en beschrijven. Resultaat moet zijn dat in een halve dag, met elektronisch beschikbaar lesmateriaal, medici zelf in staat zijn de methodiek “spelenderwijs” toe te passen. Met als uitgangspunt een duurzaam sociale verandering te veroorzaken waardoor de verspreiding van bijv. hiv, wordt teruggedrongen vanuit de belevingswereld van patiënten en hun omgeving.


Een leider vertelt:

Dus als ik een verschil wil maken, is het niet alleen maar mooi om te zeggen ik heb een leuke job, maar ik zou óók graag in vaccins iets betekenen. Wat me daar heel erg intrigeert, is dat we vaccins vooral voor hiv kunnen ontwikkelen. Dat is voor mij … ik hou van Afrika. En als je naar Afrika gaat, is het hiv-verhaal alleen maar te stoppen met een vaccin. Dat vind ik al één reden om het te doen. Dat op zichzelf is mij al goed genoeg. En er zijn veel mensen die vinden ja, commercieel wordt dat niks. Maar dat is allemaal flauwekul, dat wordt commercieel wѐl iets en daarenboven wordt het menselijk iets. Die twee gaan perfect samen.